امشب دلم خیلی گرفته.

 دوباره یاد مادرخدا بیامرزم افتادم.

تا الان که شش ماه و نیمه که اون دیگه پیش ما نیست و ما رو با کوله باری از غم و درد و تنهایی، تنها گذاشت و رفت. رفتنی که دیگه هیچ برگشتی نداره.

هنوزم که هنوزه بعد گذشت این مدت نتونستم درک کنم که مادرم، مادری که بیست و چند سال  باهاش زندگی کردم رو از دست دادم.هر چی فکر میکنم نمیتونم بفهمم که چرا مادر من اونم به این زودی باید منو ترک کنه؟

تو این 6 ماه هر کی به یه نهوی به من فهمونده که هیچ کس موندنی نیست همه می میرن.

بله منم منکرش نیستم اما زود بود که مادرم ما رو تنها بذاره خیلی زود بود .

وقتی بود قدرشو نمیدونستم معنی حرفاشو نمی فهمیدم حالا که نیست میفهمم که چی بود کی بود .

حالا دارم افسوس می خورم که چرا زودتر به این چیزا پی نبردم ؟چرا؟
تو این مدت که از مرگ مادرم میگذره یه سوالی ذهنمو ، فکرموبه خودش مشغول کرده و اونم اینه که:

این همه میگن همدیگرو دوست داشته باشید به هم عشق به ورزید، محبت کنید

آخرش که چی ؟

و در جواب این سوال به این نتیجه میرسم

که اصلاعشق و محبت نباشه بهتره

عاشق بشیم و دوست داشته باشیم که چی بشه؟

که باز هر روزشاهد مرگ بهترین عزیزانت باشی؟

دیگه نمیدونم چی درسته ، چی غلطه

گیج شدم دیگه فکرم کار نمیکنه

فقط اینو میدونم که دلم میخواد برم یه جایی که هیچ کسی نباشه فقط من باشم و خدا و بشینم های های به حال خودم گریه کنم.

تمام خواهشم از درد تنهایی است باور کن

تمام هستی ام یک قلب رویایی است باور کن

به یادت می نویسم تا دوباره باز گردی

که کوچه بی تو در بن بست تنهایی است باور کن

تمام دفترم بغض حضور واژه ها گردید

و شعر رفتنم مرگی اهورایی است باور کن

در این غربت پرم از های و هوی تلخ تنهایی

سکوتم ، ناله ام ، بغضم تماشایی است باور کن

نمی دانم به یاد روزهای درد خواهی بود

و ایام پر از اندوه ، فردایی است باور کن

ندانستم که تو معنای بودن را نمی دانی

و قلبت پر زرنگ و عشق هر جایی است باور کن

پس از تو انتظارم ، اعتبارم می رسد پایان

و این انجام عشقی پاک و شیدایی است باور کن

                                                  (( نسیم ))

  زیادم جدی نگیر

                       باورم نکردی نکن 

                                                مشکلی نیست

زیر این طاق کبود یکی بود یکی نبود

مرغ عشقی خسته بود که دلش شکسته بود

اون اسیر یه قفس شب و روزش بی نفس

همه ی آرزوهاش پر کشیدن بود و بس

تا یه روز یه شاپرک نگاشو گوشه ای دوخت

چشش افتاد به قفس دل اون بدجوری سوخت

زود پرید روی درخت تو قفس سرک کشید

تو چشم مرغ اسیر غم دلتنگی رو دید

دیگه طاقت نیاورد رفت توی قفس نشست

تا که از حرفای اون شاپرک دلش شکست

شاپرک گفت که بیا تا با هم پر بکشیم

بریم تا اون بالاها سوار ابرا بشیم

یه دفعه مرغ اسیر نگاهش بهاری شد

بارون از برق چشاش روی گونش جاری شد

شاپرک دلش گرفت وقتی اشک اونو دید

با خودش یه عهدی بست نفس سردی کشید

دیگه بعد از اون قفس رنگ تنهایی نداشت

توی دوستی شاپرک زرهای کم نمی ذاشت

تا یه روز یه باد سرد میون قفس وزید

آسمون سرخابی شد سوز برف از راه رسید

شاپرک یخ زد و یخ مرد و موندگار نشد

چشاشو رو هم گذاشت دیگه اون بیدار نشد

مرغ عشق شاپرکو به دست خدا سپرد

نگاهش به آسمون تا که دغ کرش و مرد

گاهی اوقات در زندگی به یک دوست بر می خورید .

کسی که زندگیتان را تغیر می دهد و بخشی از شما می شود .

کسی که شما را می خنداند آنقدر که نتوانید از خنده باز ایستید .

کسی که به شما بباوراند واقعا در دنیا خوبی وجود دارد .

کسی که شما را متقاعد می سازد در قفل شده ای در انتظار تان است

که تنها شما می توانید آنرا باز کنید .

وقتی به زمین می خورید ویا تنها و دست خالی می مانید

دوست همیشگیتان شما را بلند میکند و به شما روحیه می دهد

و ناگهان آن دنیای سیاه و تار را پر از روشنایی و نور میکند .

دوست همیشگی شما در تمامی ساعات غمگین و سخت همراهتان است .

اگر از راهتان باز گردید او نیز شما را دنبال میکند .

اگر راهتان را گم کردید او شما را راهنمایی می کند .

دوست ابدی شما دستتان را در دست گرفته می گویدکه همه چیز درست می شود

واگر زمانی چنین دوستی را یافتید احساس کامل شدن و مسرت می کنید

چرا که دیگر نیازی به نگرانی نیست شما یک دوست همیشگی برای تمامی زندگی یافته اید

و همیشه ، هرگز پایانی ندارد

نازنینم

میترا جان

همیشه دوستت خواهم داشت

وقتی من میگم نمی خواد تو بمونی

دل من میگه بمون با بی زبونی

من دوست دارم ولی بهت نمیگم

دست سردمو به دست تو نمی دم

تو اگه با من باشی قلبت میمیره

گرمی قلب تو رو دستام میگیره

چی می شد اگه تو رو زودتر می دیدم

حالا می بینم تو رو ولی حالا خیلی دیره

بین ما یه عالمه راه درازه

دل من باید با این دوری بسازه

بین ما یه عالمه راه درازه

دل من باید با این دوری بسازه

من بهار رو توی قصه ها شنیدم

تا حالا صد تا خزون سردو دیدم

تو هنوز اول این راه درازی

ولی من به آخر جاده رسیدم

تو اگه با من باشی قلبت میمیره

گرمی قلب تو رو دستام میگیره

چی می شد اگه تو رو زودتر میدیدم

بین ما یه عالمه راه درازه

دل من باید با این دوری بسازه

بین ما یه عالمه راه درازه

دل من باید با این دوری بسازه

وقتی من میگم نمی خواد تو بمونی

دل من میگه بمون با بی زبونی

من دوست دارم ولی بهت نمیگم

دست سردمو به دست تو نمی دم

تو اگه با من باشی قلبت میمیره

تو اگه با من باشی قلبت میمیره

گرمی قلب تو رو دستام میگیره

چی می شد اگه تو رو زودتر می دیدم

حالا می بینم تو رو ولی حالا خیلی دیره

بین ما یه عالمه راه درازه

دل من باید با این دوری بسازه

بین ما یه عالمه راه درازه

دل من باید با این دوری بسازه

سال جدید  میلادی مبارک

چه روزگاری بود

روزگار سنگ و کلوخ

شهری بود بی قانون

تو این شهر همه غمگین

سوال نکنید همچین بی معنی

تو این شهر نبود هیچ دوستی

تو سینه ها جای قلب کلوخ بود

توی دستا به جای گل خار بود

خونه ها بی روح و بی جون بود

مهر و محبت گر چه بود

اما زیاد هم نبود

همه همدیگرو دوست داشتند

اما هیچ کدوم

رسم به جا آوردنش رو بلد نبودند